نشخوار معانی

معناگشایی، و نه رمزخوانی. این دو عبارتی هستند که نیچه در تبارشناسی اخلاق قبل از شروع بحثش، در انتهای مقدمه استفاده شان میکند. او از خواننده میخواهد که برای فهمیدن این اثر... نه! بگذارید اینگونه اصلاح کنم که وی به خوانندگانی که با خواندن این اثرش به بیراهه میروند و آن نوشته ها بر گوششان سنگینی میکند، این تشر را میزند که برای برخورداری از امتیاز فهمیدن این مطالب، باید اول آنکه مطالب قبلی وی را خوانده باشند و دوم آنکه هنگام خواندن از معناگشایی استفاده کنند و مطالب و معانیشان را برای استنباط همانند یک گاو نشخوار نمایند! او این مثال را میزند با این تفاوت که که این نشخوار معانی را در انسان به داشتن هنری دشوار تعبیر میکند. او خوانندگان را از رمزخوانی برحذر میدارد و منظور وی همانا خواندن به اصطلاح سطحی و روزنامه ای است. خواندنی که در آن لغات مشاهده شده، به تناوب با کمک عقل در ذهن تداعی معنا میشوند و واژه های متقابل را در اندیشه جاری میسازند. نیچه این ویژگی را مخصوص انسان مدرن شده میداند و از آن بیزار است. ویژگی هایی که امروزه آنها را مهارت می نامند و در صورت رعایت نشدن آنها از سوی ما، دیگران ماهر‪،‬ سریعا برچسب آدمهای ناشی و کند را به ما خواهند زد.